We wensen jullie allemaal alvast prettige feestdagen en een gelukkig nieuwjaar. We zijn in Telaga marina van Langkawi. Er is hier in de Telaga marina (Langkawi)  internet dus er kan eindelijk weer een mailtje de deur uit. 

Toen we in Johor Baru lagen, het startpunt van de rally terug naar Langkawi, werden we gebeld door Lim. We hadden Lim ontmoet bij het Rainforest Music Festifal in Borneo. Hij vroeg wanneer we in Port Klang zouden zijn. We hadden toen namelijk afgesproken om hem dan te bezoeken in Kuala Lumpur, de hoofdstad van Malaysia. Als hij niet had gebeld was het wellicht verwaterd, maar nu maakten we een afspraak. Port Klang ligt op de route dus dat kwam goed uit. 

Vanuit Johor Baru hadden we diverse bustochten en we gingen naar een bruiloft. We moesten met eigen vervoer over de rivier en een zijtak in. Ongeveer twintig dinghys deden er mee.

26/11/2008: We zijn in Lumut. Van de zeventig jachten in de rally zien we er hier een stuk of dertig, ze druppelen nog verder binnen  Vanavond is er de welkomstreceptie en het bijbehorend diner. Morgen een bustocht en dan is het voor ons hier gezien. We gaan dan naar het eiland Penang. Ruim 80 mijl dus weer een nachtje doorvaren.Vanuit Lumut hebben we een schildpadden opvangcentrum bezocht, zoiets als Pieterburen. Er worden op het strand eieren verzameld en de schildpadjes krijgen de eerste maanden een beschermd bestaan. Na drie maanden worden ze in zee gezet en na dertig jaar komen ze terug om eieren te leggen. Wij hebben er ook een paar losgelaten op het strand, over dertig jaar moeten we zien wat er van ons pleegkind terecht is gekomen. De kans op een ontmoeting is tamelijk klein want de meeste kleintjes worden opgegeten door vissen en vogels. Trouwens, wij moeten dan toch wel tegen de honderd lopen.  

We zijn twee dagen in Port Klang geweest van daaruit de meeste bezienswaardigheden van Kuala Lumpur bezocht.. We zijn ondermeer in het restaurant van de TV-toren (top 421 m restaurant 282 m)geweest en in de Twin Towers (top 451.9 m). We zijn samen met Lim en zijn vrouw Julia op een thee proeverij geweest. Thee kan zo duur zijn als de duurste wijn. De betere thee is oud en samengeperst tot harde schijven of bollen.

En de bijzondere thee wordt gedronken uit minuscule kopjes. Lim verzamelt theepotten en thee kopjes. Sommige zijn uit de Ming periode en navenant kostbaar. Een dergelijk kopje is zo groot als een eierdopje zonder voet en sommige thee potten zo klein dat je er hooguit twee bijbehorende kopjes uit kunt schenken. We hebben samen met Lim een lokale specialiteit gegeten. Rijst met daarbij een pan waarin draadjesvlees, gevulde deeglapjes en deegvellen drijven. Dit Chinese gerecht komt niet voor in China, maar uitsluitend in Malaysia en Hongkong. Het smaakte goed.Lim kocht fruit voor ons dat we nog niet kenden, Dourian balanda, drake frute dat aan aan cactus groeit, een soort mispels die er ongeveer uitzien als kiwies en een soort op lychees gelijkende bolletjes met een stevige pel en daarin vier partjes vruchtvlees. Om deze bolletjes te eten moet je het bolletje knijpen tot het openbarst. 

Na Lumut waren we in Georgetown, Penang. We deden mee aan toer per fietstaxi en werden afgezet bij een oude vissers nederzetting, eigenlijk pal naast de marina, bij de mooiste Chinese tempel van zuidwest Azia en we reden door de wijk klein India. Uit vorige bezoeken kennen we die wijk al, we gingen er vaak eten. Tijdens de tocht van Penang naar Langkawi konden we zowaar weer een volle dag zeilen zonder dat we de motor nodig hadden. Een hele dag zeilen was, afgezien van het gestumper toen de motor stuk was, voor het laatst toen we van Australia naar Timor gingen.

We zeilden met de Borneorace van Labuan naar Miri en waren nummer vier in onze klasse voor wat betreft de passage. Magda voelde zich niet goed dus moest ik het single handed doen en deden we niet mee aan de haven races. Als overall klassering werd het dus hekkensluiter.

In het Shellkantoor van Lutong, twaalf km vanaf Miri, zou het paspoort van Magda bij de consul liggen, helaas en vele excuses, we moesten er nog een week op wachten.

Na Miri gingen we weer naar Pusa om afscheid te nemen van onze maleise vrienden. De Maleisiërs zijn overwegend moslim en het was ramadan. De parties waren er niet minder om. De eerste avond hadden we tien man aan boord en was de tree bier die we bij de Borneorace verdienden een druppel op een gloeiende plaat. Gelukkig hadden ze zelf ook het een en ander bij zich. Zaterdag zijn we met een kano door de rimboe gevaren, en hadden s’ avonds een wijnfeest. Onze voorraad moest op voor november dus dat kwam wel uit.

Zondag hebben we gebarbecued en gezwommen aan de rivier. Die tocht kwam als verrassing toen we aan de wal waren. Ik had mijn camera niet bij me.

Hoog op de heuvel boven de rivier staat daar een longhouse (traditioneel huis van de Dajakkers die hier Iban genoemd worden) waar wel een paar honderd mensen in kunnen wonen. De foto bij dit verslag is van het museum - longhouse in Santobong. Het longhouse dat hier staat is met gegalvaniseerde golfplaten bekleed, origineel gebruikte men hiervoor de bast van bomen. Het huis is een paar honderd meter lang en ongeveer vijfentwintig meter breed. Aan de ene lange zijde liggen de privé vertrekken en aan de andere lange zijde behoort bij elk vertrek een stuk van de ongeveer vijftien meter brede gang. De bewoners kunnen daar bij elkaar op visite komen.

Een paar bewoners van het longhouse kwamen kijken bij de barbecue en toen het begon te regenen werden we uitgenodigd bij ze te schuilen. Traditioneel zijn de Ibans koppensnellers in elk ouder longhouse hangen die koppen nog. Hier hangen er zevenentwintig in een stuk gaas.

Gisteren kwam we weer aan in Santobong, de ‘voorstad’ van Kuching. Voor we Borneo verlaten willen we nog naar de Orang-oetangs. Als we die gezien hebben gaan we naar Johor, Sebana cove. Dat is dicht bij Singapore en de te zeilen afstand is ongeveer 500 mijl.

We hebben ze gezien. We waren in een wildpark waar orang-oetangs die in gevangenschap zaten f als wees zijn gevonden bij het slopen van regenwoud worden opgevangen. Een soort Pieterburen.

Voor voedertijd en voor er een groep was kregen we toestemming zelf wat in het bos rond te lopen. Op eigen risico want de Orang-oetangs gooien soms takken naar je of pisssen op je kop als je onder ze doorloopt. We hadden geen problemen en konden wat fotos maken.

Met voedertijd waren er een stuk of dertig bezoekers, Op ongeveer 50 meter  afstand van de kijkplaats werd het voedsel voor ze neergezet  en konden we fotograferen. Er werd verzocht niet te flitsen en geen eten of drinken zichtbaar bij je te hebben. Soms willen ze dat overnemen en je hebt geen verweer tegen een beest dat zes keer sterker is dan een mens. We waren blij dat we al een eigen excursie achter de rug hadden. Bij vertrek van de groep ging de grote baasaap moeilijk doen. Hij stelde op het pad naar de uitgang een raodblock in. Wij waren er al voorbij.

Na vier nachten zeilen waren we op de rivier naar Sebana Cove. En gingen daar voor anker om wat uit te rusten en de boot op te ruimen. We waren moe het weer had niet meegezeten. Wind uit de verkeerde hoek of geen wind en de nodige onweersbuien. Er was een rij buien op de radar te zien die naar ons toekwam dus reefden het grootzeil. Ondanks dat kon de stuurautomaat het niet aan, af en toe was er 40 knopen wind. Ik moest tweeënhalf uur in op de hand sturen terwijl de regen met tropische kracht neerplensde. af en toe kreeg ik een schep zeewater over me heen dat was lekker warm tussendoor. Ik h een barracuda van en kilo of zes gevangen we hadden drie dagen vs op het menu. In de straat van Singapore pompte ik het laatste restje uit de voorraad tank (afgezien van 100 liter in cans) en sloegen de brandstoffilters bijna dicht. Er stond veel stroom en gezien de omstandigheden (veel schepen en donker)wilde ik de motor niet stoppen. Op halve kracht of minder scharrelden we er tussendoor.

We hadden pech, we zijn het land uitgezet. We waren al in Sebana Cove marina ingechecked toen immigration onze paspoorten wilde inzien.

Volgens deze was onze verblijfstijd in Malaysia overschreden. Wij waren geïnformeerd dat bij binnenkomst in Borneo een nieuwe termijn ging lopen. Sarawak heeft toen Malaysia werd opgericht afzonderlijke paspoort controle gevraagd en gekregen.

Hoe het ook echt is we werden verzocht eerst naar Singapore te varen, daar een stempel te halen en dan opnieuw naar Sebana Cove te varen. Discussies met ambtenaren zijn meestal niet zo zinvol dus om erger te voorkomen zijn we vertrokken.

In de marina van Singapore op Sentosa island, kregen we te horen dat de regels zijn veranderd. We moesten weer de zee op om daar op zekere locatie contact te maken met immigration. We gaven de paspoorten en andere documenten, verpakt in een plastik zak over aan een ambtenaar in een bootje en kregen de zaak gestempeld terug. De marin op Sentosa Island was wat duur en ook ver van de stad dus zijn we gelijk verkast. We zijn gisteren (27 september) in Keppel marina, ook Singapore,.aangekomen en zitten weer lekker achter onze aircon.

Foto’s: Borneorace, longhouse (in- en uitwendig), koppen, boottocht en orang-oetang.