Ik ben nu, 2 februari 2012, in Zuid Afrika en
wil de draad met de verslagen weer oppakken. Op de site zie ik dat het laatste bericht in mei 2011 is
geplaatst. Dat was toen Magda werd gerepatrieerd. De kort daaraan voorafgaande
periode is ook nauwelijks aan de orde geweest.
Om kort te gaan, we waren van Phuket onderweg
naar de Malediven maar stopten in Sri Lanka. We hadden een moeilijke tocht en
Magda was ziek bij aankomst.
We bleven een jaar in Sri Lanka, met Magda
ging het niet goed, ze was vaak ziek en we misten de goede tijd om naar de Rode
Zee te varen. In augustus probeerden we het maar we konden geen vaart maken
tegen de stroom en de wind in. Magda brak haar heup en dat koste weer de nodige
tijd.
We wilden perse onderweg en omdat Magda niet
fit was namen we een opstapper aan boord. Theis, een Deense back packer.
We wilden naar Europa via India, Yemen, Aden
en zo voort. We zeilden gedrieën naar Kochi in India in gingen daar in de
nieuwe marina. Het ging met Magda weer niet goed, ze moest naar het ziekenhuis
en werd direct op intensive care geplaatst, ze had longontsteking.
Tijdens ons verblijf in Kochi hoorden we dat
twee jachten die we goed leerden kennen in Sri Lanka door piraten waren
overvallen, de bemanning van de Quest werd doodgeschoten en de bemanning van de
ING gegijzeld. De Arabische Zee en vandaar tot Noord Madagaskar was onder
controle van Somalische piraten. We besloten om Afrika heen te varen. De
volgende stap was dus niet Yemen maar de Malediven.
We gingen naar een noordelijke atol op de
Malediven en zeilden langs diverse andere atols naar Male, de hoofdstad. Magda
woog inmiddels niet meer dan 34 kg, zo ging het niet meer. Via de
reisverzekering werd ze gerepatrieerd. Ze werd begeleid door een Nederlandse
verpleegkundige en kreeg zuurstof toegediend.
Ik bleef achter met Theis, de wereld stond op
zijn kop. Ik was kwaad en bezorgd, jaren had ik er voor gewaarschuwd dat ze
meer moest eten, nu zag je het.
De zuster van Theis monsterde aan en we gingen
naar Mauritius. Theis en zijn zus Claudia) spraken Deens en ik zat er bij.
Theis had op mijn kosten in de Malediven een fles whisky voor mij bemachtigd,
de Malediven zijn puur Islam en sterke drank is er, behalve als je in een hotel
bent, niet te koop. De zus van Theis nuttigde onderweg zonder mijn weten een
goed deel van de schaarse drank, ik vond haar echt niet meer aardig.
In Mauritius verliet de crew de Saluut en
bleef alleen en moest weer opstappers zien te vinden. Ik had nog de tijd want
het seizoen was nog niet optimaal. Ik trok veel op met Mike, een Zuid Afrikaan
die een aandeel heeft in een charterboot
en daarop schippert. Ik werd benaderd door Parvez, een onderwijzer die wilde
leren zeilen. Hij had mij via de site gevonden. We konden goed met elkaar
opschieten en ik wachtte tot zijn vakantie begon, hij bracht nog een kennis (Hadji) aan die ook
wilde zeilen. We zeilden met zijn drieën naar Reunion.
In Mauritius was ik ook opgetrokken met de
Frans sprekende bemanning van een boot uit Reunion. De schipper van dat jacht,
Florin, verloor daar drie vingers bij het aanmeren en verliet de boot. De
co-schipper Jaques, bracht boot en bemanning terug naar Reunion. Wij ontmoetten
hem daar weer en hij liet ons het eiland zien. We hadden dank zij Jacques en
goed tijd. Hadji ging terug naar Mauritius en Parvez zeilde met mij naar
Madagaskar.
We checkten in op Ille Saint Marie dat bij
Madagaskar hoort. Parvez vond Madagaskar
maar niks, de vrouwen zijn te vrijmoedig en de officials willen alleen maar
smeergeld. In goed overleg ging hij terug naar Mauritius. Langs de kust dacht
ik in dagtochten het wel alleen te rooien. Ik wilde om de noordelijke punt heen
en dan via het Mozambique Channel naar Zuid Afrika. De Pelikaan had hetzelfde
plan dus kon ik meevaren. Alleen ik moest ze in zien te halen, ze waren al
eerder van st Marie vertrokken.
Ik verliet dus solo st Marie en ging tegen de
avond voor anker in een baai.
Zodra ik voor anker lag kwam er een man in een
dugout (uitgeholde boomstam) naar me toe, hij zei dat ik beter dichter bij het
dorp kon ankeren en hij zou voor me uit varen om de goed plaats aan te wijzen.
Op Madagaskar zijn een stuk of acht eigen talen en daarnaast speken ze zo een
beetje Frans. Communicatie voor mij gaat hier dus met behulp van een zeer
beperkte woordenschat en gebaren. We begrepen elkaar en hij wees me de plaats.
Ik had niet zo veel zin om nog eten klaar te maken en vroeg hem of er een
restaurant was. Ik mocht met hem (Bruno) meevaren in zijn wiebelbootje.
In het restaurant kwam Bruno bij me zitten en
vroeg of hij mee mocht eten, ik vond het prima. Toen vroeg hij of zijn vrouw er
ook van mocht eten. Ook prima. Zijn vrouw kwam niet naar het restaurant maar
kreeg de restanten thuisbezorgd. Ik moest dus zorgen niet alles op te eten.
Inmiddels was het donker. Buiten was het finaal donker, je kon je voeten niet
zien, Bruno stelde voor dat ik bleef slapen, hij wist wel een cabin voor me.
Alweer prima. Bruma leidde me tussen hutjes door en over een boomstam die als
brug diende en bracht me naar de cabin. Er was een vrouw die me een handdoek
gaf en me de op het erf aanwezige douche liet zien. Na de douche vroeg Bruno of
de vrouw (Antoni) weg moest of mocht blijven. Ze mocht blijven. Ze bleef twee
maanden bij me, zorgde voor me en hield de boot aan kant. Ik was blij met haar
gezelschap.
We haalden De Pelikaan en de Maryeliza in en
trokken met ze op. Ze probeerden me te helpen toen ik bij harde wind zonder
werkend roer naar de rotsen dreef maar ze konden mijn lijn niet te pakken
krijgen. Ik kon juist op tijd het ene roer met een Bahco vastzetten en met het
andere zo een beetje sturen. Voorzichtig verder dus. Na de Noordelijke punt
gingen we uit elkaar. Bestemming van beiden was, met de nodige tussenstops Nosy
Be. Ik heb ze daar niet weer gezien, wel weer in Mozambique.
Er waren nogal wat problemen met de Saluut,
Een gebroken stuurstang en een motor die te heet werd bij meer dan half
vermogen. Ik heb drie keer de warmtewisselaar schoon gemaakt, de
koelwaterinlaat omgezet naar een andere buitenboord aansluiting omdat de inlaat
vol schelpen zat, en steeds weer de impellor geïnspecteerd maar het hielp niet.
In Zuid Afrika kwam ik er achter dat er een verkeerde impellor in zat Als je een nieuwe impellor koopt hebben ze
een blad met afdrukken op maat waarop de impellor wordt gelegd. Helaas de Vetus
heeft een net iets grotere diameter, je ziet het op de afdruk niet. Bij het
varen over drempels in veel stroom kon ik er
nauwelijks tegenop. Het roer is gerepareerd op Nosy Be maar daarvoor kon
ik niet goed sturen en durfde de nauwe ingangen naar sommige ankerplaatsen niet
meer in.
De reis van St Marie naar Nozy Be duurde
ongeveer maand. Ik ontmoette op Nosy Be Guillame een oude kennis die ook in Sri
Lanka was. Hij is inmiddels vader, en zijn vriendin is aanmerkelijk omvangrijker
geworden. We trokken vaak samen op in afwachting van het goede seizoen voor de
tocht naar Zuid Africa.
De vriendin van Guillame wilde naar huis, de
boot kon bewaakt worden door familie. Guillame stelde voor met mij mee te varen
naar Zuid Afrika als ik de retourvlucht zou betalen en de familie van Nosy Be
mee mocht varen tot Majonga. Zo werd afgesproken. In Majonga gingen de
vriendin, de baby en Antoni van boord. Het werd weer echt varen.
We volgden de kust van Madagaskar in zuidelijk
richting tot daar waar het Mozambique Channel het smalst is en staken daar
over. We hadden soms moeite voortgang te maken vanwege de sterke stroom en
kwamen niet uit waar we wilden.
Onderweg zag ik een sterk licht dat dichterbij
kwam, een of andere gekke visser dacht ik en lette er niet verder op. Toen
werden we aangeroepen via een luidspreker. Een onderzeer van Mozambique hield
ons aan en waarschuwde dat er hier ook piraten gesignaleerd waren. Ze waren ze
aan het zoeken. We gingen door een engte een mooie kalme baai in en bleven er
een paar dagen.
Een dagtocht naar het noorden is Ille
Mozambique, de voormalige hoofdstad. We gingen daar heen om in te klaren en
visa te verkrijgen. Op het eiland staat een groot fort van de Portugezen en
grote gebouwen die op instorten staan. We vonden het kantoor van immigratie
maar het was gesloten, we kwamen terug op openingstijd maar het was gesloten.
We hoorden dat het later wel open zou gaan. We gingen terug het was gesloten
maar volgens de buren zou het zo open gaan. Er kwam een man die de deur
openmaakte en ons binnen liet. Hij vertelde dat hij laat was wegens problemen
met zijn auto, dat verhaal duurde ongeveer een half uur. Hij legde uit dat hij
ons niet aan visa kon helpen, dat duurde ongeveer een uur. Er was wel een
mogelijkheid om samen met hem in een taxi naar een ander plaats te gaan, daar
te overnachten en dan in de ochtend naar het kantoor waar we de visa zouden
krijgen. Deze service zou wel iets kosten. We graaiden ons paspoorten van tafel
en zeiden morgen terug te komen. We kwamen nooit terug maar gingen zo snel
mogelijk de zee op.
De kust en de baaien zijn geen eenvoudig
vaarwater, vooral niet met een halve kracht motor. Om op goede ankerplaatsen te
komen moet je vaak bij hoog opkomend water over een drempel. De kaarten kloppen
niet en boeien, voor zover aanwezig liggen op de verkeerde plaats. De goede
ankerplaatsen liggen ook ver uiteen, daartussen is barre kust met sterke stroom
en hoge golven. Er was slecht weer op komst we konden wellicht imhambane
aanlopen maar het tij was verkeerd en waaide al hard. I durfde het er niet op
te wagen tussen de ondiepten te gaan en de drempel te zoeken. We gingen de
bocht van de kust om wellicht was daar wat luwte. Er was daar inderdaad luwte
en ook minder stroom, we gingen in donker voor anker. De volgende morgen zagen
we dat we dicht bij een resort lagen. Ik besloot dat in de komende storm de
boot maar voor zichzelf moest zorgen en dat wij naar het ressort zouden gaan.
We zetten twee anker uit en gingen naar de wal. We werden door de hoge golven
het strand opgekwakt en de dinghy stond half vol water. We sleepten de dingy
boven de vloedlijn en gingen poolshoogte nemen. We konden overnachten en de
dinghy werd opgehaald met een jeep. We bleven drie dagen en gingen naar de
boot. Ze lag niet meer op dezelfde plaats eb het hoofdanker was weg. Er werden
duikers geregeld maar die vonden niets. Volgens zeggen was er in het dorp een
anker te koop maar dat kregen we niet te zien. De eigenaar van de resort ging
zelf duiken, ook tevergeefs. Dan maar verder met alleen het hulp anker. Het was
moeilijk dat uit de grond te krijgen, en het kwam verkreukeld boven water.
Volgens de duikers achter een rif geraakt en de boot gehouden. Geen anker dus
en een moeilijke tocht voor de boeg. Gaullome was een goede hulp maar twee
kapiteins op een schip geeft wel eens woorden. Guallome leerde me pannenkoeken
bakken, nu kan ik de pannenkoek in de lucht omkeren, zelfs bij zeegang.
In de baai voor Maputu (voormalig Lorenzo
Marques en nu de hoofdstad) probeerden
we te ankeren en het lukte zo waar met het verkreukelde anker, dat ik zo een
beetje had gefatsoeneerd met de smeedhamer.
Bij keren van tij gingen we van onze plaats
maar bleven op gegeven punt stil staan, het anker werkte dus toch. Toen we
weggingen zat er een nieuw stuk ankerketting achter het anker gehaakt we konden
het anker vrij maken en aan boord bergen maar de ketting konden we niet verder
ophalen, we hadden een mooring gevonden.
Op naar Richards Bay. Volgens berekening
konden we voor de storm binnen zijn maar we hadden geen keus, waar we lagen zou
het ook slecht worden. We zagen de hele nacht het licht van St Lucia en waren
soms totaal onbestuurbaar, het weer knapte wat op en we liepen Richards Bay
aan. De Pelikaan lag daar ook.
Guillame ging naar terug naar Madagaskar en ik
boekte voor Nederland. Bij aankomst in het ziekenhuis was Magda juist uit
intensive care en op de zaal. Na een paar dagen kon ze terug naar de
revalidatie en voor ik weer terug vloog waren we nog een paar dagen samen in
het appartement. Mogelijk komt ze in Morocco aan boord.
Nu ben ik op de boot en bezig de stormschade
te claimen en allerlei klusjes te doen om de Saluut weer vaarklaar te maken. De
Saluut moet nodig de wal op maar ze laten hier nogal wat boten uit de takels
vallen, en craddles hebben ze niet. Ik
moet tekenen voor eigen risico. Wat nu?
.jpg)
001 tm 003 route
004 bij de douane nog al een rommelig kantoor en het duurde lang
005 deze visnetten hebben ze hier overgehouden
uit de tijd dat er, zes eeuwen geleden een Chinese armada op bezoek was. Zie Zheng He op internet.
006 Vissers die in
ronde mandjes varen
007 uitgestorven en
heet, de noordelijke atol van de malediven, waar je kunt inchecken
008 een schip op
land is en baken in zee
009 nauwelijks
ruimte voor auto’s
010 veel ferries
naar andere atols, met zo een ferrie gingen we naar de ankerplaats
011 we nemen
afscheid van Magda en de nurse
012 aankomst
Mauritius
013 Coudan
waterfront, de marina in Port Louis
014 Parvez thuis
achter de computer
015 Reunion is een
mooi eiland met Europese prijzen
016 ‘’
017 sterke verhalen
aan tafel met (te) veel rum
018 Bruno begeleid
me naar ankerplaats
019 Antoni zorgt
voor het eten
020 we steken een
ingezakte brug over
021 cabin met
muziek
022 shoppen
023 run down place
024 crew komt terug
van de wal
025 markt
026 eindelijk
gelegenheid voor reparaties
027 mijn uitzicht
028 verfrommeld
anker
Subscribe