Woendag 17 september 2008,

We zeilden met de Borneorace van Labuan naar Miri en waren nummer vier in onze klasse voor wat betreft de passage. Magda voelde zich niet goed dus moest ik het single handed doen en deden we niet mee aan de haven races. Als overall klassering werd het dus hekkensluiter.

In het Shellkantoor van Lutong, twaalf km vanaf Miri, zou het paspoort van Magda bij de consul liggen, helaas en vele excuses, we moesten er nog een week op wachten.

Na Miri gingen we weer naar Pusa om afscheid te nemen van onze maleise vrienden. De Maleisiërs zijn overwegend moslim en het was ramadan. De parties waren er niet minder om. De eerste avond hadden we tien man aan boord en was de tree bier die we bij de Borneorace verdienden een druppel op een gloeiende plaat. Gelukkig hadden ze zelf ook het een en ander bij zich. Zaterdag zijn we met een kano door de rimboe gevaren, en hadden s’ avonds een wijnfeest. Onze voorraad moest op voor november dus dat kwam wel uit.

Zondag hebben we gebarbecued en gezwommen aan de rivier. Die tocht kwam als verrassing toen we aan de wal waren. Ik had mijn camera niet bij me.

Hoog op de heuvel boven de rivier staat daar een longhouse (traditioneel huis van de Dajakkers die hier Iban genoemd worden) waar wel een paar honderd mensen in kunnen wonen. De foto bij dit verslag is van het museum - longhouse in Santobong. Het longhouse dat hier staat is met gegalvaniseerde golfplaten bekleed, origineel gebruikte men hiervoor de bast van bomen. Het huis is een paar honderd meter lang en ongeveer vijfentwintig meter breed. Aan de ene lange zijde liggen de privé vertrekken en aan de andere lange zijde behoort bij elk vertrek een stuk van de ongeveer vijftien meter brede gang. De bewoners kunnen daar bij elkaar op visite komen.

Een paar bewoners van het longhouse kwamen kijken bij de barbecue en toen het begon te regenen werden we uitgenodigd bij ze te schuilen. Traditioneel zijn de Ibans koppensnellers in elk ouder longhouse hangen die koppen nog. Hier hangen er zevenentwintig in een stuk gaas.

Gisteren kwam we weer aan in Santobong, de ‘voorstad’ van Kuching. Voor we Borneo verlaten willen we nog naar de Orang-oetangs. Als we die gezien hebben gaan we naar Johor, Sebana cove. Dat is dicht bij Singapore en de te zeilen afstand is ongeveer 500 mijl.

 

We hebben ze gezien. We waren in een wildpark waar orang-oetangs die in gevangenschap zaten f als wees zijn gevonden bij het slopen van regenwoud worden opgevangen. Een soort Pieterburen.

Voor voedertijd en voor er een groep was kregen we toestemming zelf wat in het bos rond te lopen. Op eigen risico want de Orang-oetangs gooien soms takken naar je of pisssen op je kop als je onder ze doorloopt. We hadden geen problemen en konden wat fotos maken.

Met voedertijd waren er een stuk of dertig bezoekers, Op ongeveer 50 meter  afstand van de kijkplaats werd het voedsel voor ze neergezet  en konden we fotograferen. Er werd verzocht niet te flitsen en geen eten of drinken zichtbaar bij je te hebben. Soms willen ze dat overnemen en je hebt geen verweer tegen een beest dat zes keer sterker is dan een mens. We waren blij dat we al een eigen excursie achter de rug hadden. Bij vertrek van de groep ging de grote baasaap moeilijk doen. Hij stelde op het pad naar de uitgang een raodblock in. Wij waren er al voorbij.

 

Na vier nachten zeilen waren we op de rivier naar Sebana Cove. En gingen daar voor anker om wat uit te rusten en de boot op te ruimen. We waren moe het weer had niet meegezeten. Wind uit de verkeerde hoek of geen wind en de nodige onweersbuien. Er was een rij buien op de radar te zien die naar ons toekwam dus reefden het grootzeil. Ondanks dat kon de stuurautomaat het niet aan, af en toe was er 40 knopen wind. Ik moest tweeënhalf uur in op de hand sturen terwijl de regen met tropische kracht neerplensde. af en toe kreeg ik een schep zeewater over me heen dat was lekker warm tussendoor. Ik h een barracuda van en kilo of zes gevangen we hadden drie dagen vs op het menu. In de straat van Singapore pompte ik het laatste restje uit de voorraad tank (afgezien van 100 liter in cans) en sloegen de brandstoffilters bijna dicht. Er stond veel stroom en gezien de omstandigheden (veel schepen en donker)wilde ik de motor niet stoppen. Op halve kracht of minder scharrelden we er tussendoor.

 

We hadden pech, we zijn het land uitgezet. We waren al in Sebana Cove marina ingechecked toen immigration onze paspoorten wilde inzien.

Volgens deze was onze verblijfstijd in Malaysia overschreden. Wij waren geïnformeerd dat bij binnenkomst in Borneo een nieuwe termijn ging lopen. Sarawak heeft toen Malaysia werd opgericht afzonderlijke paspoort controle gevraagd en gekregen.

Hoe het ook echt is we werden verzocht eerst naar Singapore te varen, daar een stempel te halen en dan opnieuw naar Sebana Cove te varen. Discussies met ambtenaren zijn meestal niet zo zinvol dus om erger te voorkomen zijn we vertrokken.

In de marina van Singapore op Sentosa island, kregen we te horen dat de regels zijn veranderd. We moesten weer de zee op om daar op zekere locatie contact te maken met immigration. We gaven de paspoorten en andere documenten, verpakt in een plastik zak over aan een ambtenaar in een bootje en kregen de zaak gestempeld terug. De marin op Sentosa Island was wat duur en ook ver van de stad dus zijn we gelijk verkast. We zijn gisteren (27 september) in Keppel marina, ook Singapore,.aangekomen en zitten weer lekker achter onze aircon.

Foto’s: Borneorace, longhouse (in- en uitwendig), koppen, boottocht en orang-oetang.

 

Vrijdag 15 augustus, we liggen nu acht dagen in de verder lege marina van Labuan te wachten op de race. Labuan is een klein eiland en de basis voor de olie industrie. Het is belastingvrij, voor acht € koop je vier liter goede wijn.

We kwamen vorige week donderdag aan in de marina waar volgens zeggen voldoende plaats was. We hadden die nacht gevaren en niet veel geslapen omdat we een route moesten zoeken tussen olieplatforms De marina blijkt een grote bouwput te zijn. De dam er omheen, breakwater op zijn Engels, is er, de palen waaraan de drijvende steigers  worden vastgezet staan er, en ook een paar steigers zonder bolders in een paar uithoeken. maar verder is er niets. Aan de wal worden de steigers van piepschuim en beton gemaakt. Er zijn drie steigers met een loopbrug om op de breakwater te kunnen komen, een daarvan ligt nog plat, een andere komt uit op een stuk breakwater waar je niet af kunt en een geeft verbinding naar de vaste wal. We willen de werkzaamheden niet in de weg liggen en maken de Saluut vast aan de steiger die het verst van de activiteiten ligt, dat is degene waar je niet van de breakwater af kunt. We klimmen en klauteren over vlotjes naar de wal en melden ons in het ‘Waterfront hotel’, waar de marina bij hoort.

De manager zegt dat we dichter bij het hotel aan de palen moesten meren, we konden dan met de dinghy naar de kant en konden gebruik maken van de bar en zwembad.

Magda chartert een groepje werkmensen om de lijnen aan de palen vast te maken en met een kwartiertje zijn we verhuisd. We waren aan rust toe en gingen niet meer de wal op. De volgende ochtend werden we aangeroepen. Het was de projectleider van de bouwfirma. Er was ook een mevrouw van de race organisatie bij hem. De projectleider is het er niet mee eens dat we aan zijn palen vast zitten, ook mogen we niet aan een steiger gaan liggen. Na enig overleg komen we uit op het voor anker gaan midden in de marina. Dat gebeurt dus.

We hebben die avond de stad bekeken en op het politiebureau gevraagd waar we immigration konden vinden. Immigration was maandag weer open en ze hebben hun kantoor in het grote gebouw tegenover het hotel. Dat gebouw bestaat uit drie kantoortorens een  parkeerruimte in de kelder en twee over de volle breedte liggende verdiepingen met winkels. Het is er heerlijk koel, dus als we ons warme schip, zonder walstroom dus ook geen aircon, willen ontvluchten, gaan we daar verkoeling zoeken. We eten er ook en doen inkopen. We hamsteren vooral wijn omdat we na de race nog een tijd geen ‘goedkope’ wijn kunnen kopen. Na de race hebben we nog een kleine maand de tijd om, voor het slechte weer, de Zuid Chinese Zee te verlaten.

De tijd hier besteden we als regel door in de ochtend aan een klusje te werken en in de middag op de wal op te gaan afkoelen en winkelen. Het eilandje zelf heeft voor ons geen bezienswaardigheid.

Hier in Miri is ons plan aangepast. We doen mee aan de Borneo race (zie site borneorace). De race start is in Labuan en eindigt in Miri. Dat wordt dus een retourtje. We krijgen 400 dollar US startgeld en vier overnachtingen in een hotel, behalve dat gratis ligplaats en bij de finish een krat bier. We gaan na de race terug naar het schiereiland van Malaysia en moeten in verband met de weersomstandigheden voor oktober de Zuid Chinese zee uit zijn. We hebben nog geen orang-oetang gezien, dat is nog een programmapunt voor Borneo en we moeten via Pusa langs onze vrienden daar.

Het diner en de tour van de rally zijn achter de rug. Voor het diner was er en jeu de boules wedstrijd maar daar bakten we niks van. De tour was leuk, we zijn in een grot geweest. Een echte zonder (gekleurde) verlichting. Er zijn nesten van zeezwaluwen in die grot je moet 50 meter klimmen om ze weg te halen maar het brengt wel goed op, de chinezen zijn er gek op. Het plukken van die nesten is gereglementeerd, tijdens broeden wordt er niet geplukt. Ook de stront van de zwaluwen en de vleermuizen wordt geoogst en verkocht. In de grot zijn restanten van menselijk leven van 40.000 jaren geleden.

Om in de grot te komen moet je een uur door het regenwoud lopen en in de grot moetje flink klimmen. Na de grot kregen we een city tour door Miri waarbij we de grand old lady zagen. De olie sijpelde hier vroeger de grond uit n de grand old lady is de eerste boortoren in Malaysia.

De eerste hash waaraan ik, twee dagen voor de tour, meedeed was meer inspannend dan de grot. De hash wordt wereldwijd beoefend. Hier is het een veldloop door de rimboe gevolgd door een overvloedige 5 gangen maaltijd en dan een ongelofelijke zuippartij. De veldloop ging door een rubberplantage en door regenwoud. Via een boomstammetje moest je over riviertjes en je moest klauteren tegen steile glibberige hellingen.

Bij aankomst kregen de deelnemers een flesje mineraal water en twee blikjes soft drink. Als de ergste dorst over was moest je uit en soort hoed bier drinken, die hoed is zo gemaakt dat de bier langs je kin loopt als je drinkt. Dan is er gelegenheid je wat op te knappen, waarna gebeuren in een hotel werd voortgezet. Na de maaltijd moest ik drie keer op mijn stoel gaan staan om een pilsje achterover te slaan. De eerste keer ter verwelkoming van de jachties, de tweede keer omdat ik pas jarig was geweest en de derde keer omdat ik geapplaudisseerd had. Maar ook als je niet op je stoel staat wordt drinken sterk aangemoedigd.

De drank was gratis en werd door Carlsberg gesponsord.

We zijn eergisteren (op mijn achtenzestigste verjaardag werd ik 69) in de Marina van Miri aangekomen. Miri is de laatste bestemming van Sail Malaysia, We krijgen hier nog een diner en een tour, waarna we weer zelf ons plan kunnen trekken.

We hebben inmiddels al het een en ander van Borneo gezien. De eerste stop op Borneo was de Sarawak River waaraan Kuching ligt. Kuching is de hoofdstad van Sarawak, de naam betekent kattenstad. Er zijn standbeelden van katten en ook een kattenmuseum.

We lagen geankerd in de riviermonding bij de plaats Santubong. In the cultural village, die bij Santubong behoort, was net het Rainforest World Music Festival aan de gang. We hebben de cultural village bezocht. Het is zo iets als het Arnhems openlucht museum maar dan met oudheden van Borneo zoals een Iban long house waarin een paar honderd mensen woonden met voor elk gezin een eigen ruimte. Er is ook een theater en een veld met twee tonelen voor het festival.
 
We waren een dag van de drie ook op het festival, een soort Pinkpop zou ik zeggen. In de middag waren er diverse workshops van een vijftal verwante instrumenten zoals snaarinstrumenten en slagwerk uit diverse landen. In de avond was er een uitvoering van bands en groepen die elkaar op de twee tonelen zonder onderbreking opvolgden. We huurden drie dagen een motorfiets om wat van de omgeving te zien en maakten in Kuching kennis met een paar jonge mannen die in Pusa wonen en werden door hun uitgenodigd voor een bezoek. Van Kuching naar Pusa is vier uur met de auto maar wij gingen met onze boot. Eerst de Sarawak River uit, dat kan niet bij laag water. Toen om de twee ver in zee stekende kapen heen dan een stuk over zee en ankeren bij het eiland Pulau Lakei. De volgende dag weer en stuk over zee mdan drie uur (als je stroom mee hebt tenminste) over de rivier. We gingen vroeg weg en kwamen laat aan, maar het kon net in een dag.


Pusa is volgens de kaart een stadje, het ligt aan de monding van een zijriviertje. De bewoners onderscheiden het dorp en de stad. Het dorp bestaat uit houten huizen op palen je kunt er tussendoor lopen over een plankier, er zijn geen autos, De stad bestaat uit een groepje stenen gebouwen met winkels. Dan heb je nog wat buitenwijken. Een van die buitenwijken is een nooit bewoond geweest project van ongeveer honderd lage rijtjeshuizen. We hebben in Malaysia meer van die mislukte projecten gezien. De meeste huizen en ook de stad liggen dicht bij het zijriviertje. Autos worden in de stad geparkeerd er varen veerbootjes tussen de diverse aanlegplaatsen, dat is de enige manier om van de ene wijk in de andere te komen.

Het varen op de grotere rivieren is buiten de regentijd mogelijk. In de regentijd is de stroming te sterk. Bij vloed loopt er een bult water naar boven, deze is in de regentijd gevaarlijk. Van hoog water naar een meter lager gaat heel snel. Op de rivier drijft van alles: huisvuil, boomstammen, wortelstronken, houtafval en hele eilanden van losgeslagen oevergewas. Ook op zee kom je dit nog tegen en af en toe hoor je het tegen de boot bonken. Zou je een grote boomstam tegenkomen dan is schade aan de boot het gevolg. Een stalen schip als de Saluut zal niet lek raken, maar toch…

Vrijdagavond ankerden in de zijrivier met uitzicht op de paalwoningen en de aan de oever gemeerde bootjes, Na het ankeren belden we onze nieuwe vriend, Mak-nez, op en kregen we bezoek van hem en Hafizy. We waren het eerste zeiljacht dat ze er zagen, de belangstelling was groot. De veerbootjes verlegden hun route om de passagiers onze boot te laten zien. Op de steigers stonden groepen kinderen te zwaaien. Zaterdagochtend kwart over vijf hoorden we vanuit vier moskeeën de oproep tot gebed. Omstreeks negen uur lagen er vier veerbootjes aan ons vast, we nodigden de veermannen aan boord om de boot te bekijken. Om tien uur werden we opgehaald voor en bezoek aan de ouders van Mak-nes. Hij woont nog bij zijn ouders in evenals zijn al getrouwde zuster. Het is een groot huis, ooit voor een gezin met acht kinderen, met een zitkamer en een eetkeuken. In de zitkamer zijn twee TV’s en twee radio’s.
We gaan wandelen door het dorpje, over de plankiers, en komen terug om te eten. Na het eten gaan we naar de stad. In de buurt van de stad is de historische begraafplaats. Die gaan we bekijken, er is een verhaal verbonden aan een van de graven en bij een ander graf moet je een wens doen. Het verhaal is van een man wiens mooie vrouw was gestorven en zelf ook dood wilde. Hij kon niet met een wapen gedood worden dus nam hij zes haren en bond die om zijn nek.

Om twee uur zijn we weer op de boot. Om vijf uur krijgen we bezoek van de zus en haar man die onderwijzer is, dan worden we opgehaald en gaan naar een huis buiten de stad, Er zijn twaalf vrienden. Ze maken Pansuh, dat is kip met groenten gekookt op een houtvuurtje in groene bamboe hulzen. Zeldzaam lekker!!
Om tien uur zijn we weer op de boot. Zondagochtend om negen drinken we koffie en zien opeens dat er twee meisjes, zusjes van 12 en 9 jaar, in de kuip zitten. Ze zijn gedropt door hun vader die veerman is. Later komen er nog negen kinderen en vertrekken de twee eersten. Er zwemmen ook jongens om onze boot en ze klimmen er op. Geen meisjes. die kunnen het niet en mogen het niet. Zondagmiddag gaan we naar de stad en zien hun bedrijf. Mak-nes repareert spijkerbroeken en dergelijk naaiwerk en Hafizy heeft een stel computers met spelletjes, echter geen internet verbinding. Dan gaan we naar de voetbalwedstrijd waar een van de vrienden moet spelen. Het is de hoogste klasse in Borneo en betaald voetbal. Wandy, de voetballer krijgt 50 RM per wedstrijd. Het veldis kletsnat als de bal in een plas landt ligt ze gelijk stil. Het team van Wandy wint met 3-1.

We nemen afscheid van onze vrienden want we gaan morgen weg. Mak-nes gaat nog met ons mee want zijn vader heeft honderd liter diesel in de kuip gezet. We rekenen af en gieten de cans over in onze eigen cans. Maandag in alle vroegte keert de stroom op de rivier om en is het tijd om te vertrekken. Mak-nes komt nog even een afscheidscadeautje brengen. Een flesje arak van hem en van zijn zus een stenen vaas en een tafelloper.

We gaan naar de Rajang River, deze gaat diep het binnenland in en is een centrum voor de houtindustrie. Grote schepen kunnen de rivier ver opvaren om hout te laden. Langs de oevers staan houtzagerijen met bergen van zaagsel, ook liggen er stapels boomstammen. Op de rivier varen sleepboten met pontons die zwaar beladen zijn met hout en waarop een kraan staat. We ankeren twee keer voor de nacht op de rivier en gaan via een andere rivier terug naar de zee. Acht mijl van het land af kwamen we weer in helder water.

Tijdens de oversteek naar Miri hadden we zeven uren aaneengesloten onweer met slagregen en harde wind. Gelukkig waaiden we de goede kant op.

In Port Dickson was ons eerste diner van Sail Malaysia. Twee boten hadden op ons gewacht. We waren met tien personen, twee van de organisatie, zes van de andere boten en wij We aten op zijn Malijs er was rijst en in het midden van de tafel stond een draaibaar geval bestaande uit zes compartimenten met diverse gerechten voor bij de rijst.

Wij vertrokken maandag 2 juni, nadat we boodschappen hadden gedaan, de andere boten waren vroeger op de dag al vertrokken. Het schoot niet erg op, de wind en de stroming waren ongunstig. Omdat we toch op wilden schieten, we moesten nog tijd winnen om in verband met garantie een service technicus aan boord te krijgen. De eventueel geschikte ankerplaatsen passeerden we midden op de dag en tegen de avond waren we steeds ergens waar we het niet zagen zitten om te ankeren. Plannen was haast onmogelijk doordat de stromin zo wisselvallig was. Met vloed hadden we stroom mee en maakten we zes knopen, met eb hadden we stroom tegen en maakten we soms maar twee knopen. De periode van vloed duurde ongeveer een derde van de periode met eb maar de perioden waren niet erg regelmatig mede doordat hier afwisselend een hoge en lage vloed is. Dus elkaar aflossen en hazenslaapjes en maar zien wanneer we ergens zijn.

We waren dinsdag avond bij Singapore en om bij nacht niet in het verkeerstelsel met snelle grote schepen te moeten varen gingen we door de havens van Singapore. Onze zeekaarten waren hopeloos verouderd, daar waar vroeger open vaarwater was zijn nu fabrieksinstallaties. Tussen die fabrieken zijn grote vierkante watervlakten van ongeveer 15 bij 15 km. Je moet dus je weg zoeken om van het ene waterplein op het andere te komen. De ondiepten die nog op onze kaart stonden waren vaak weg maar op een van die pleinen waren ze er nog en moesten we tussen boeien door de weg zoeken. Er kwam een coast guard op ons af en vroeg wat we hier deden. We zeiden dat we de weg kwijt waren geraakt en vroegen hoe we in Sebana Cove konden geraken. Ze wisten niet waar dat was maar konden ons wel uitleggen hoe we in het oostelijke havengebied konden komen, ze voeren een stuk voor ons uit tot we tussen de ondiepten uit kwamen en verdwenen. Even later riepen ze ons op en vroegen of ze onze papieren mochten controleren. Je kunt dan geen nee verkopen. Ze kwamen weer bij ons en een van hun stapte aan boord voor de controle. Na de controle wensten ze ons goede reis.
Volgens onze kaart was er in het Oostelijk havengebied een smalle uitgang naar de zee. We vonden deze maar er brandden rode lichten in. We konden op de marifoon roepen wat we wilden maar geen antwoord. Er waren meer boten rondjes aan het draaien en kennelijk ergens op wachtten. We benaderden er drie van om naar de situatie te vragen maar kregen geen antwoord. Na drie uur rondjes draaien kregen we het idee dat er tussen de zeestraat en de havens een soort verkeersregeling moet zijn en besloten om via de westelijk havens de zeestraat op te zoeken. Na een uurtje of twee waren we weer in het westelijke havengebied op een van de enorme pleinen en volgens onze kaart dicht bij het verkeersstelsel. We voeren op de doorgang, toch wel een gat van ongeveer een km tussen de fabrieken, af. Plotseling viel er een wolk naar beneden en was het hele gat ondoorzichtig. We wijzigden koers naar een ander gat nog meer naar het westen maar bleven kijken naar die wolk. Er kwamen bootjes aanracen om naar de wolk te kijken, voor we bij het andere gat in de buurt waren was de wolk weg en gingen we toch door het eerste gat naar buiten. We volgden het scheidingsstelsel en werden soms links en rechts ingehaald. Zo gauw als het kon staken we over om buiten het stelsel meer onder de kust onze tocht naar het oosten voort te zetten.

Volgens onze kaart kun je redelijk dicht onder de kust blijven en dan links af de grensrivier tussen Singapore en Malaysia opdraaien. Dat viel tegen, op de hoek was een kilometers lange dam de zee ingebouwd. We volgden de dam en werden door een politieboot benaderd we werden toegeschreeuwd dat we afstand moesten houden, We konden ook niet anders want de politie voer tussen ons en de dam in en wees dat we meer opzij moesten. Halverwege de dam was er een militair complex te zien er lag ook een klein oorlogsschip. Toen we verder kwamen zagen we ook gele boeien de politie gebaarde dat we buiten de boeienlijn moesten blijven. We kwamen bij de laatste boei en de politieboot ging terug. We voeren nog wat door en gingen meer naar het oosten want daar moest ergens de ingang van de grensrivier zijn. We kwamen bij een soort verkeerstorentje met een man er in. We gingen er dichterbij en vroegen de weg. We dreven ondertussen wat verder en gingen een onzichtbare grens over waardoor het alarm afging. Er spoot een speedboot met zes militairen in oorlogsuitvoering op ons af. We moesten achteruit en ze riepen dat we in moeilijkheden zaten. De politieboot kwam er ook gauw bij. Ze wilden de paspoorten zien en ze wilden ons opbrengen maar wisten nog niet waarheen . Er kwam nog een politieboot aan te pas en na veel gediscussieer werd ons gesommeerd het militaire gebied te verlaten. Ik vroeg hoe ik in Sebana Cove kon komen en kreeg te horen dat ik dan eerst het havengebied moest verlaten en dan naar het oosten kon varen. We gingen op weg en na een kleine mijl zagen we dat er een soort schutting in de grensrivier was gebouwd. De weg lag dus voor ons open.



Van een collega zeiler hadden we gehoord dat de marina erg moeilijk te vinden was, en dat de ingang verscholen ligt. Deze zeiler was er geweest en had, naar zijn zeggen, met plastic zakken op de oever een markering aangebracht. Wij hadden de geografische locatie doorgekregen via Sail Malaysia dus rekenden erop dat het wel zou lukken, Toen we er volgens de GPS vlak bijwaren zagen we niks dat op een marina leek en gingen verder de rivier op. We benaderden drie andere bootjes maar deze hadden geen zin in contact. We voeren rustig naar twee vissers die langs de oever in een bootje zaten maar toen die ons zagen startten ze hun motertjes en gingen er als een haas vandoor.

We gingen weer terug naar het punt dat volgens de GPS het dichtst bij was en liepen midden op de rivier aan de grond. Ik gooide het anker uit en we gingen slapen, we hadden voorlopig genoeg beleefd. De volgende ochtend toen we wakker werden zaten we weer aan de grond maar het was vloed, na een uurtje waren we los en na twee uur gingen we weer varen. Gezien de aanwijzingen va de GPS moesten we een smalle kreek in zoekend naar het diepste water ging dat net. We hadden een flinke vloed stroom mee en ik was bezorgd hoe we hier weer uit moesten komen. Bij een zijtak zag ik dat het rechtdoorgaande stuk erg versmalde maar was te laat om de zijtak in te sturen, de Saluut kwam op de splitsing met zijkant in de mangroves en we zaten vast. We hadden telefonisch contact met de marina, deze zou een bootje sturen om ons de weg te wijzen. Om los te komen zou ik een lijn op de overkant aan een mangrove moeten zetten maar ik had geen zin in zwemmen en geen zin om de bijboot te water te laten, dus wachtten we op het bootje van de marina. Er kwam een visser langs die aanbood ons te helpen. Ik vroeg hem of hij de Saluut die dwars op de stroom tegen de mangroves aan lag (het water stroomt tussen de mangroves door) vrij kon trekken. Hij zei dat zijn motor (30PK) daarvoor niet sterk genoeg was maar op mijn verzoek probeerde hij het en inderdaad het ging niet. Hij zei dat we beter konden wachten tot stroom verminderde, ik zei dat ik bang was dat ik dan geen tijd genoeg had om voor laag water de kreek uit te komen. Ik vroeg om een lijn uit te brengen naar een mangrove aan de overkant hij deed dat en met de lier kon ik de Saluut, onder heftig gekraak van takken, vrij trekken.

\We lagen nu met achtersteven naar de kant waar we heen wilden maar er was geen ruimte en gelegenheid tot keren. Met motor in de achteruit bleven we tussen de takken liggen zodat de lijn weggenomen kon worden. We vroegen de visser ons naar het midden te trekken. We konden toen al achteruitvarend tegen de stroom in, de visser hield de lijn strak en stuurde wat bij. Op een breder stuk liepen we weer aan de grond, dat was een mooie gelegenheid om de boot te keren en op eigen kracht de reis voort te zetten. We bedankten de visser en ik gaf hem geld met de opmerking dat hij daarmee de aan zijn boot opgelopen schade kon repareren. We waren nog steeds niet in normaal vaarwater, de visser bleef in de buurt en het bootje van de marina arriveerde ook. Ze voeren voor uit om de weg te wijzen en de visser bleef achter.

We hebben twee laptops aan boord. De oudste gebruikt veel minder stroom en kan met een adapter uit het 12V boordnet gevoed worden. Deze wordt tijdens varen gebruikt. De andere laptop gebruik ik voor internetten in de haven en om routes te plannen. Op beide laptops staat het navigatieprogramma en de zeekaarten. Na aankomst in Sebana Cove startte ik de nieuwe computer op en keek nog even hoe het mogelijk was dat ik de plaats van de marina zo verkeerd op de kaart had gekregen. Tot mijn verbazing zag ik op de kaart het bootje in de marina liggen. De versie zeekaarten in de nieuwe laptop is dus wat deze plaats betreft beter dan in de oude laptop. Gaan we wat aan doen!!! br>

We zijn weer in Port Dickson.. We deden er, zonder motor, dertien dagen over om van hier naar Langkawi te varen. Terug, nu vanaf Penang, ging in twee dagen. Opvallend is dat we na New Zealand voor het eerst een tocht maken die onze afstand met Nederland vergroot. We gaan de komende periode nog verder terug omdat we meedoen aan Sail Malaysia. (http://www.sailmalaysia.net/ ) Net als Sail Indonesia een initiatief om meer zeilers aan te trekken. Dus ook weer ontvangsten met muziek, dans, rondritjes en welkomst diners. Vanavond krijgen we ons eerste diner om kennis te maken met de organisator en andere deelnemers. Op de rally door Indonesia waren er ongeveer 150 jachten op deze rally nog geen twintig.. We gaan naar de Oostkust en naar Borneo. Op Borneo liggen twee gebiedsdelen van Malaysia, Sarawak en Saba. .de Rally eindigt op Borneo dus alle kans dat wij na de rally op eigen gelegenheid Brunei en Filippijnen gaan bezoeken. We scharrelen maar wat rond. Overigens, In Langkawi hebben we kennis gemaakt met een Nederlands stel op het jacht ‘Scharrel’

Na het bezoek van Vincent en Bettina (zoon en partner) waren Ellen en Joost aan boord (dochter en partner) Ze brachten de nodige boodschappen mee ook 100 sigaren meer dan mag en een albumpje met foto’s van onze eerste achterkleinkind. We hebben samen de nodige tochtjes gemaakt en Joost heeft geholpen e Saluut verder vaarklaar te maken. De motor stond nog niet perfect in lijn, de schroef zat dik onder de zeepokken, de boutjes van de fokroller waren losgeraakt en het armatuur van het voordeklicht moest gerepareerd worden. De laatste twee klusjes dus klimwerk. Door het troebele water en gebrek aan duikervaring is de schroef niet gelukt, de rest wel.


Ellen en Joost wilden Penang ook zien en omdat we toch die kant op moesten gingen we met de Saluut. Het werd weer een lichtweer zeilen training doordat de propeller nauwelijks werkte. Ellen constateerde dat je toch beter met en camper opstap kunt gaan omdat altijd een garages of zelfs wegenwacht te hulp kan komen. Met een schroef die onklaar is en bijna geen wind ben je aan de elementen overgeleverd. In Penang lagen we in de City marina, een eersteklas locatie om de stad, George town, met vele tempels en andere bezienswaardigheden te verkennen, maar in deze tijd van het jaar minder als ligplaats door de deining in de marina. Bij onze buren werd door de deining de bolder uit het dek gerukt. Ik had zes lijnen naar de overkant van de box gespannen om te voorkomen dat de Saluut op de steiger zou springen. Zondag 11 mei vlogen Ellen en Joost terug. We brachten ze weg naar Langkawi met de ferry en maakten er nog en uitje van. Er was flink wat bagage, vooral nog verkoopbare delen van de oude motor,. zodat we in Lngkawi een auto nodig hadden. Ze huurden er een voor 30 RM (6 €), en we waren inmiddels op zodanig goede voet met de verhuurder dat een borg niet hoefde en de auto bij het vliegveld met de sleutel in de portiertas achtergelaten kon worden. Wij gingen met de laatste ferry terug en namen op de pier afscheid.. We hebben in de citymarina een duiker ingehuurd om de propeller schoon te maken en zijn twee dagen na het vertrek van Ellen en Joost naar een scheepswerf gevaren voor een goede beurt van het onderwaterschip.


Nog een vergeten te melden gebeurtenis.

We lagen voor anker in Langkawi, de motor was onderweg dus nog geen behoefte aan de marina.


Magda en ik waren onderdeks. Onverwachts voelen we de boot een schuiver maken. Ik ren naar dek en zie dat we geramd zijn door een ferry. Ik roep naar Magda m et fototoestel en maak een paar foto’s. Ik porbeer contact te maken met een man op de ferry maar hij reageert niet en als hij mijn fototoestel ziet gaat hij naar binnen, Ik kan alleen zijn rug fotograferen. De ferry vertrekt en ik maak foto’s. Ik zie dat er verf en roestschilfers op mijn dek liggen en zie rode verf op een stag (staaldraad die de mast overeind houdt). Daarvan maak ik ook foto’s. Ik bel de politie op en vertel het gebeurde. Ze willen een verslag maken als ik naar hun toe kom. Een kennis brengt me achterop zijn brommer naar de politiepost, maar eerst gaan we de foto’s laten afdrukken. Later blijkt dat ze niet alleen de foto’s afdrukten maar ook een virus op mijn stick hebben gezet. Met een dubbele set foto’s gaan we naar de politie. In de wachtkamer zit een man met handboeien vast aan een agent, verder nog niemand. Er verschijnt iemand achter de balie en kan ik mijn verhaal doen. Hij zal het gevraagde verslag maken. Hij roept op zijn computer een formulier op en vult wat gegevens in. Het verhaal moet ik zelf intypen. Hij print het verslag we lopen het na en ik onderteken het. De kassa is al dicht, du ik kan de paar ringies voor het verslag niet betalen. Ik moet de volgende dag maar terugkomen. De volgende dag haal ik het verslag op en ga ermee naar de havenautoriteit. Deze bekijkt het maakt er een kopie van en vraagt of hij de foto’s ook mag hebben. Hij zal de eigenaar van de ferry opsporen. Ik bedank hem en vertrek. Ik wandel door het park naar de café/steiger waar mijn dinghy ligt halverwege de wandeling word ik opgebeld. Het is iemand van de ferrymaatschappij. We spreken af dat hij ook naar de café komt. In de café had ik eerder een scheepstuiger ontmoet. Ik bel hem op en vraag wat een inspectie kost. Als de man van de ferry arriveert komen we overeen dat hij de inspectie betaalt en dat we de eventuele schade via zijn verzekering regelen. Hij geeft het geld voor de inspectie aan de café-eigenaar en vertrekt. De scheepstuiger constateert dat het tuig nog in orde is en vraagt naar de leeftijd. Het wordt zo zoetjes aan tijd om het tuig te vernieuwen. Voor mij is het is de vraag of dat hier moet. Alle staaldraad komt uit China, wellicht is mijn oude draad beter dan nieuw draad uit China.

We waren van 19 januari tot 5 mei in Langkawi. Daar heb ik de nieuwe motor besteld en ingebouwd na de oude er in gedeelten uit te takelen. De nieuwe motor kon niet naar binnen zonder de deur met sponningen weg te nemen en een stuk staal onder de deur weg te slijpen. De fundatie, de koppeling, de bediening en de brandstof aansluiting werden aangepast. De demperplaat werd nageleverd en veroorzaakte wachttijden. Al met al heb ik er op mijn eentje toch bijna een maand aan gewerkt. We hebben nu een Vetus diesel met iets meer vermogen dan de Ruggerini. Een grotere motor kon er met fatsoen niet in omdat er ook at ruimte moet overblijven voor reparatie en onderhoud.



In Langkawi kregen we bezoek van onze zoon met partner en later van onze dochter met partner. We hadden een gezellige tijd. Omdat onze dochter ook Penang wilden zien zijn we daar samen heen gevaren. Een mooie proeftocht voor de motor. Helaas was de schroef zo zeer aangegroeid met schelpen dat de motor niet veel deed en was er op de buien na bijna geen wind. We hadden twee dagen en een nacht nodig voor dit tochtje van een goede 60 mijl.

We lagen acht dagen in de marina van George Town. George Town is een oude koloniale stad met veel tempels maar ook veel nieuwe hoogbouw. Er zijn Chinese en Hindoe tempels en natuurlijk ook de nodige moskeen en kerken. De marina ligt aan het stadscentrum, dus leuk om de wal op te gaan of om eventjes een hapje te gaan eten. Het probleem met deze marina is dat er in dit seizoen nogal deining staat, naar we hoorden was het nooit zo erg geweest. Bij onze buurman, een grote motorboot werd een bolder uit het dek gerukt. Ik had de boot met zes lijnen met daarin schokdempers en een buitenband van een auto aan de overkant van de box vast gezet. Hierdoor werden we niet steeds tegen de steiger gekwakt. Een van de landvasten (2.5 cm doorsnede) brak evengoed nog. Na het vertrek van onze gasten gingen we daar zo snel mogelijk weg.

Nu staan op de wal bij een jachtwerf, er is geen gelegenheid om af te meren. Het onderwaterschip wordt schoongemaakt, de verf gerepareerd en nieuwe aangroei werende verf wordt er op gezet. Alles is uitbesteed, het gaat volgens contract maximaal 14 dagen duren. Heb ik mooi de tijd voor andere karweitjes. Na die veertien dagen begin bijna de rally ‘Sail Malaysia’ (www.sailmalaysia.net). Deze rally gaat ongeveer twee maanden duren. We komen dan weer langs Singapore en bezoeken de oostkant van Malaysia en het gedeelte van Malaysia dat op Borneo ligt. Net als bij de Sail Indonesia zijn er gratis ontvangst diners en uitstapjes geregeld.

Het is nu dinsdag elf maart 2008. We zijn nog steeds in Malaysia, nu in de Marina van Langkawi.

 

 

We kwamen in Langkawi aan met te veel wind en duisternis en konden met moeite (geen motor) op een ankerplek komen. We lagen daar drie nachten en zijn toen de baai tussen de grote eilanden ingevaren. We konden de ankerplaats bij de stad Kuah niet halen doordat de wind wegviel. De volgende ochtend werden we opgeroepen door onze nieuwe vriend Huberto. Hij was al onderweg om ons op te slepen. Dinsdag 22 januari lagen we dan eindelijk voor anker tussen andere jachten. We konden met de dinghy naar de wal. Er was een steiger en bij die steiger het eetcafé Bobo van Jelle. Jelle laat zich hier Allen noemen Het is een ontmoetingsplaats voor Nederlanders.

 

Na een paar dagen hadden we een aan het klimaat aangepast ritme; de ochtend wat klussen en als het te heet werd op de boot in de schaduw bij Bobo.

 

Onze kinderen Ellen en Vincent zullen hier met hun partner afzonderlijk op bezoek komen. We weten nog niet precies wanneer. Woensdagavond 13 februari lees ik een mailtje dat Vincent een vlucht heeft geboekt en vrijdagmorgen om half tien aankomt. Donderdag worden we door twee dinghies, de onze bestuurd door Kathleen .en de andere bestuurd door Carl, haar man, naar de Marina gesleept. De marina biedt meer comfort voor gasten. Als Vincent en Bettina er zijn kopen en installeren een gebruikte airco.

 

 

We wachten op de nieuwe motor. De oude is ontdaan van zoveel mogelijk onderdelen en ligt inmiddels op de steiger. De nieuwe kan niet op zijn plaats gezet worden zonder enig sloopwerk, Hij is te groot om compleet de deur en het luik te passeren.

 

De motor heeft al maanden ons leven beheerst. Eerst door stuk te gaan op weg van Bali naar Singapore, toen door het bestellen niet meer voorhanden zijn van onderdelen, het opnieuw stuk gaan. Het varen door de Malacca straat zonder motor met weinig en wisselvalige wind en veel stroming, als we te hard achteruitgingen ankerden we midden op zee. Het zoeken naar een geschikte motor met meer vermogen en minder omvang, wat niet lukte. Het kiezen van een motor, en het uitzoeken hoe die te kopen tegen redelijke prijs en hier te krijgen was. Het wachten en het voorbereiden van de installatie.

 

 

Langkawi is een eilandengroep die bij Malaysia hoort. Volgens de reclame is Langkawi belastingvrij en zijn er 99 eilanden. Belasting, en erg goedkoop klopt helemaal. Die 99 eilanden is wat overdreven, je moet dan elke in zee liggende begroeide rots meetellen. Langkawi ligt in de buurt van de grens tussen Maylaysia en Thailand. De verbinding met de vaste wal en andere eilandengroepen wordt onderhouden met snelle (bijna 60 km/uur) veerboten. We hebben twee tochtjes met die boten achter de rug. In beide gevallen in gezelschap van onze zoon,Vincent en Bettina, zijn partner.

 

 

Het eerste tochtje ging naar Satun aan de vaste wal van Thailand omdat we niet langer dan drie maanden aaneengesloten in Malaysia mogen zijn. We vertrokken met de boot van negen uur. Doordat wij en vele anderen zo lang in de rij stonden om een kaartje te kopen ging de boot bijna een uur later weg. We waren ongeveer elf uur in Thayland, de plaats van aankomst stelde niet veel voor dus namen we een taxi naar de stad Satun. We hebben er wat rondgewandeld en wat gedronken. We gingen met de boot van vijf uur terug, in Satun was het toen vier uur. En om zes uur waren we weer in Langkawi.

 

 

Het tweede tochtje ging naar Georgetown. Georgetown ligt op het eiland Penang. De ferries hebben een ongelukkig schema. Je kunt alleen in de avond van Langkawi naar Penang en alleen in de ochtend van Penang naar Langkawi. De overtocht duurt ruim een uur. Er is ook een ferry naar Kedah op de vaste wal vandaar kun je met busvervoer naar Georgetown. Je gaat dan over een lange en hoge  brug waar schepen onderdoor varen. Wij gingen met de boot van kwart voor negen. Na anderhalf uur waren we aan vaste wal waar we na wat gedronken te hebben een taxi naar Georgetown namen. We spraken een vaste prijs van 160 RM af. (1 € is ongeveer 5 RM) De chauffeur wilde ons droppen toen we nauwelijks over de brug waren maar wij verlangden bij ons hotel te worden afgezet. We stapten uit op loopafstand.

 

Het hotel was een oude villa. Eerst door een hek en een verharde tuin. De voordeur lag achter een overkapping zodat je, in geval van regen, uit de auto kon stappen zonder nat te worden. Achter de voordeur een zes meter brede gang. Op de helft van die gang was er vierkant niet overdekt en liep er een balustrade om de verdieping.

 

We konden kiezen uit kamers met airco en kamers zonder airco. Wij kozen voor airco. Dat kostte 10 RM meer. Onze airco blies wel maar koelde niet. Dus klagen. Na wat gepruts wachten, weer klagen en weer prutsen, kregen we een andere kamer, nu op de zolder van de uitbouw. We betaalden voor een nacht, voor de veerboot terug de volgende morgen en voor een rondtoer dezelfde middag.

De rondtour in busje met ons vieren was een makje voor de chauffeur. We werden achtereenvolgend gedropt bij een Chinese tempel en een kabelbaan we keken op ons gemakje rond in de tempel en op de top van de berg. Toen we beneden kwamen was onze tijd om. De avond gingen we de stad in. Vincent en Bettina namen een toer met een fietstaxi en wij zochten een leuk tentje op.

We stonden op tijd op. Het hotel voorziet niet in drank of voedsel. Vincent had al s avonds al wat te eten gekocht dus gingen Vincent en ik naar een Chinees om koffie te halen. We kregen het mee in plastic zakjes, er waren rietjes bij.

We werden opgehaald door een busje en kregen te horen dat de ferry wegens te veel zeegang was uitgevallen. Het busje bracht ons terug naar Kedah. De ferry van Kedah naar Langkawi was niet uitgevallen dus we konden terug naar de Saluut.

 

 

De veertien dagen met onze gasten vlogen om. We hebben per huurauto (30 RM per dag) in een paar dagen het eiland bekeken waarbij een tochtje met de kabelbaan, en bezochten een zeeaquarium een dierenpark een heetwaterbron en een krokodillenfarm. We hebben ook een rondvaart gehad met een klein bootje. Tijdens deze rondvaart voederden we zeearenden, voeren langs de mangroves en bezochten een visfarm en een vleermuizengrot.

We gingen ook naar een strandje waar de bootsman twee kokosnoten voor ons uit een boom plukte.

 

 

 

 

 

BALI SINGAPORE

Met de taxi van het vliegveld naar onze boot zagen we een optocht wegens dodenherdenking, een jaarlijks iets bij de hindoes. 



Onderweg van Bali naar Singapore gaat de motor stuk, we moeten zeilen maar er is geen wind. 



Na drie jaar op het zuidelijk halfrond is de saluut weer boven de evenaar. In dit geval 0.001 mijl oftewel 1.854 meter. Drie jaar geleden werden we naar het zuidelijk halfrond gesleept, nu dobberen we op eigen kracht over de evenaar.



Een Jan van Gent die lelijk doet als ik in de buurt kom, maar af en toe is dat toch nodig.



Zwaluwen onder het zonnepaneel.



vier zwaluwen op de deur.



Een zwaluw op de salon lamp.



Een zwaluw op de bankleuning



Het koelwater lek is gedicht, er zijn extra slangaansluitingen gemaakt zodat er nu zout water door de motor stroomt, de motor kan nu op laag vermogen draaien.



Veel onweersbuien onderweg en slecht zicht.



Batam waar we uitklaren voor Indonesia, helaas voor anker de marina was in onderhoud.



Het werd tijd Indonesia te verlaten, de vlaggen (gasten vlag Indonesia en deelnemersvlag sail Indonesia) zijn er aan toe. We hoorden dat bij Raffles Marina in Singapore goede voorziening zijn om de boot te repareren. Dus nog ongeveer 50 mijl kreupelen door een druk vaarwater.



De saluut in veilige haven.



de brug naar Maylasia.

Nederland - Bali

Mailing  01-10-2007